W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat sporo się pisze i mówi o wielkiej rewolucji w fizyce, ale te wszystkie zmiany tak naprawdę mają swoje źródło w dwóch głównych odkryciach : w mechanice kwantowej i w dziele Alberta Einsteina.
Einstein poświęcił całe swoje życie , by udowodnić, że to, co uważamy za stałą materię, nie wyłączając ludzi, jest w rzeczywistości pustą przestrzenią, w której poruszają się cząstki energii. Natomiast fizyka kwantowa udowodniła, że jeśli zbadamy te cząstki na coraz to niższych i niższych poziomach, otrzymamy zupełnie nieprawdopodobne wyniki. Eksperymentalnie dowiedziono, że jeśli rozbijemy te cząstki energii, zwane cząstkami elementarnymi i spróbujemy zobaczyć, jak one się zachowują, to już sama nasza obserwacja wpłynie na ich zachowanie.. To taj, jakby te cząstki zachowywały się zgodnie z tym, czego oczekuje od nich obserwator. Mogą wykonywać ruchy pozornie niemożliwe według znanych nam dotychczas praw : pojawiać się równocześnie w dwóch miejscach, wędrować w czasie w przód i w tył.
Innymi słowy można powiedzieć, że na najbardziej podstawowym poziomie to, z czego składa się nasz świat, wygląda po prostu jak czysta energia, która może ulegać zmianom zgodnie z ludzkimi oczekiwaniami i intencjami i to w sposób, który całkowicie burzy nasz dotychczasowy mechaniczny model wszechświata. To tak, jakby już same nasze oczekiwania czy pragnienia sprawiały, iż nasza energia wypływa na zewnątrz i działa na inne systemy energetyczne.
Mechanika kwantowa lub fizyka kwantowa, jak się ją powszechnie nazywa, jest fizyką królestwa subatomowego[1]. Fizyka kwantowa różni się od klasycznej fizyki Newtona, podobnie jak noc różni się od dnia. Fizycy kwantowi badają zachowanie się cząsteczek subatomowych, takich jak elektrony i protony. Fizycy klasyczni badają obiekty materialne w trójwymiarowym świecie. Jednak taka różnica skali jest niewielka w porównaniu z różnicami w konstruktach teoretycznych. Prawa, które rządzą światem subatomowym są niezgodne z prawami, które rządzą światem makro, światem materialnych doświadczeń.
Przykładowo, jedno z podstawowych praw fizyki klasycznej mówi, że przedmioty poruszają się w sposób ciągły. W ten sposób, jeżeli obiekt porusza się po linii prostej, to będzie stale poruszał się po prostej, chyba że podziała na niego jakaś zewnętrzna siła. To podstawowe prawo ruchu działa dobrze w świecie codziennych doświadczeń. Stąd, powstało przypuszczenie, że cały wszechświat jest constant, czyli stały i przewidywalny. Jest to jednak błędne założenie.
Na poziomie subatomowym cząsteczki nie poruszają się w sposób ciągły. Raczej wykonują one nieoczekiwane i niewytłumaczalne kwantowe skoki[2]. Te kwantowe skoki nie mogą być wyjaśnione w procesie racjonalnej analizy. Na poziomie subatomowym zachowanie cząsteczki nie określa zachowania całości, ale raczej zachowanie całości determinuje zachowanie cząsteczki. Co więcej, cząsteczki subatomowe są zdolne do oddziaływania na olbrzymią odległość w czasie i przestrzeni, dlatego pojęcie określane jako „nielokalna przyczynowość”, interakcje między całością a częściami, nigdy nie zostaną dokładnie poznane[3].
Zdolność cząsteczek subatomowych do oddziaływania w czasie i w przestrzeni na nieznane, nieokreślone i niepoznawalne sposoby przeczy nie tylko prawu ciągłego ruchu Newtona, ale również drugiemu prawu dynamiki Newtona, które twierdzi, że każdej akcji odpowiada taka sama przeciwstawna reakcja.
Drugie prawo dynamiki Newtona umożliwia przewidywanie zachowania obiektów w świecie codziennego doświadczenia. Ponieważ jednak cząsteczki subatomowe posiadają zdolność do oddziaływania nielokalnego, niemożliwe więc staje się przewidywanie ich zachowania[4]. Nie oznacza to, że cząsteczki subatomowe poruszają się w sposób całkowicie przypadkowy, ale oznacza, że nie wprawiają ich w ruch żadne dostrzegalne lokalne przyczyny. Na poziomie subatomowym, pojęcie newtonowskiej przewidywalności musi zostać zastąpione bardziej nieostrym pojęciem statystycznego prawdopodobieństwa[5].
Być może najdziwniejszym z wielu dziwnych fenomenów kwantowych jest subiektywność świata kwantowego. W świecie przedmiotów fizycznych, akt obserwacji nie zmienia natury obserwowanych obiektów. Inaczej na poziomie kwantowym, gdzie fakt obserwowania wydaje się wpływać na zachowanie nieożywionych cząsteczek materii. Decyzja fizyka, w jaki sposób będzie obserwował foton lub elektron określa, czy będzie zachowywał się on jak fala (nie zlokalizowana wibracyjna forma energii) czy jak cząsteczka (o zlokalizowanym położeniu w czasie i w przestrzeni). F. Capra twierdzi „Jeśli zadam cząsteczkowe pytanie, dostanę cząsteczkową odpowiedź, a jeśli zadam falowe pytanie, dostanę falową odpowiedź. Elektron nie posiada obiektywnych własności, niezależnych od mojego umysłu”[6]. Na poziomie subatomowym, obiektywność ufundowana przez klasyczną fizykę zostaje zastąpiona przez kwantową subiektywność. Intencje obserwatorów w jakiś tajemniczy sposób wpływają na subatomowe interakcje.
Stwierdzenie „postrzeganie jest rzeczywistością” stało się organizacyjnym frazesem; choć niewielu ludzi zdaje sobie sprawę z jego głębokiego znaczenia. Kiedy badacze odkryli, że intencje zawarte w umyśle obserwatora wpływają na obiektywny świat rzeczy, pojawiła się fundamentalna zmiana w fizyce[7].
Najnowsze badania w neuropsychologii podkreślają znaczenie ludzkich intencji w procesie konstruowania rzeczywistości.
Badania te wskazują, że przynajmniej 80% wszystkiego, co jest spostrzegane jako zewnętrzne, jest wewnętrznie tworzone przez umysł[8].
M. Csikszentmihalyi podkreśla, że ludzkie intencje są procesem psychologicznym, w którym rzeczywistość jest konstruowana. Pisze on: „Intencja jest siłą, która porządkuje informacje w świadomości”[9]. Intencja koncentruje uwagę, a to, co jest zauważone, staje się „rzeczywiste”.
Kwantowe postrzeganie jest zdolnością widzenia intencjonalnego w porównaniu do bardziej powszechnej tendencji jednostki do wybierania z większego zbioru. Ustalenie jasnej intencji różni od tradycyjnych procesów ustalania celów i planowania. Shelton wyjaśnia: „Szczegółowe planowanie jest pojęciem mechanistycznym. Obejmuje ustalanie celów i tworzenie strategii. Niektórzy autorzy, szczególnie teoretycy motywacji sugerują nawet, że jest to napięcie pomiędzy pożądanym rezultatem a obecną rzeczywistością, która napędza proces osiągania celu. Jest to newtonowskie myślenie. Opiera się na założeniu, że siła lub pęd są koniecznymi częściami procesu zmiany. Ten typ myślenia zakłada niezgodność pomiędzy obecną rzeczywistością a rzeczywistością pożądaną, która wyzwala siłę, konieczną do osiągnięcia celu. Teoria kwantowa dostarcza nowej możliwości przez zasugerowanie, że kreowanie jest raczej wynikiem koncentracji niż siły. Napięcie i wysiłek są pojęciami mechanistycznymi. W perspektywie kwantowej, gdy zmieniamy naszą koncentrację, życie ukazuje się inaczej”[10].
Kwantowe postrzeganie jest umiejętnością, która umożliwia Psychoenergoterapeutom sprecyzowanie swoich intencji wokół wizji oczekiwanego przez klienta uzdrowienia. Bez podzielania wizji i wspólnych intencji luźno skonfigurowana struktura organizacyjna, nie mogłaby uzyskać nadzwyczajnych rezultatów. W działalności kwantowej precyzja świadomosci wzmacnia oddziaływanie.
Kwantowe odczuwanie jest zdolnością odczuwania, że jest się żywym i pełnym energii, niezależnie od tego, jakie zadanie jest do wykonania. W terminach teorii działania oznacza to zdolność do utrzymywania motywacji. Teoretycy kwantowi odkryli, że podstawowym składnikiem wszechświata jest energia. Ponadto na poziomie subatomowym, nie brakuje energii. Ilość energii we wszechświecie jest tak duża, że aż niepoliczalna[11].
Równanie Einsteina E=mc2 zakłada, że energia, zawarta w materii, równa się masie materii zwielokrotnionej o prędkość światła do kwadratu. Z tego powodu nawet najmniejsza cząsteczka materii zawiera olbrzymi potencjał skondensowanej energii. Ponieważ ludzie składają się z tych samych cząsteczek subatomowych, co reszta wszechświata, oni również są wiązkami ukrytej energii.
Kiedy elektrony w obrębie atomu są wzbudzone, przenoszą się na wyższą orbitę energetyczną oddalając się od jądra atomu. Zwiększają częstotliwość i amplitudę fal elektromagnetycznych wykorzystywanych w procesie wzbudzania, co powoduje znaczny wzrost ilości uwolnionej energii[12]. Jest to istota teorii elektrodynamiki kwantowej (QED), która doprowadziła do wielu odkryć naukowych, a jednym z nich jest technologia laserowa. Lasery są zasilane przez naładowane atomy, które magazynują energię świetlną, kiedy są wzbudzane, a następnie uwalniają tę energię w postaci wysokoenergetycznego światła. Fotony w świetle laserowym osiągają wysoką spójność. Spójność promienia laserowego sprawia, że światło z lasera może podróżować dalej i pozostawać jaśniejsze niż jakiekolwiek inne znane źródło światła. Spójna, skoncentrowana energia jest najpotężniejszą znaną energią[13].
Badania Institute of HeartMath sugerują, że ludzka energia może być wzbudzana w podobny sposób, a serce jest podstawowym źródłem energii dla systemu energetycznego, jakim jest umysł/ciało[14]. Negatywne emocje (np. frustracja, strach, złość lub stres) powodują osłabienie spójności fal elektromagnetycznych serca oraz powodują, że system umysł/ciało traci energię. Pozytywna energia (np. miłość, troska, współczucie i docenianie) powoduje wzrost regularności tych fal, czego efektem jest synchronizacja fal (nakładanie się fal) serca i mózgu[15]. Synchronizacja fal serca/umysłu tworzy istotne zmiany w autonomicznym systemie nerwowym, który kontroluje funkcje hormonalne. Zmiany te są powiązane z odczuciami wzrastającego spokoju i twórczości, jak również podwyższenia poziomu energetycznego. Nakładanie się fal serca/umysłu także pozytywnie wpływa na funkcje poznawcze[16].
Kwantowe działania Psychoenergoterapeuty wzbudzają ludzką energię, podobnie jak fizycy wzbudzają elektrony. Wykorzystują mobilizującą siłę pozytywnych emocji do osiągania spójności i motywują swych klientów, aby zachęcali serca do zudrowienia, podobnie jak zachęcają umysły. Radosne świętowanie zintegrowane jest z codziennymi działaniami operacyjnymi, a obrzędy i rytuały budują pozytywne uczucia przez utrzymywanie klientów w koncentracji na celach.
Psychoenergoterapeuci wiedzą, że uczucia są dosłownie energią w ruchu (e-mocją), a systemy energetyczne umysł/ciało są zasilane lub wyczerpywane z każdym dostrzegalnym wyborem. Stają się oni mistrzami sztuki transformowania, dzięki wykorzystywaniu umiejętności kwantowego odczuwania. Wybierają postrzeganie wszystkich wydarzeń przez pozytywne soczewki, a czyniąc tak, wytwarzają wyższy poziom witalności. Nie patrzą na złe strony, ale na dobre.
Na poziomie kwantowym wszechświat funkcjonuje jak wysoce złożona, interaktywna sieć. Kwantowa zasada nierozłączności pokazuje, jak dwie subatomowe cząsteczki, które wchodzą ze sobą w interakcje, pozostaną połączone, niezależnie od ich przyszłego jednostkowego położenia[17]. Konsekwentnie, każda zmiana w jednej cząsteczce równocześnie wpływa na drugą – (nielokalna przyczynowość). Zasada nierozłączności doprowadziła do zadziwiającego rozwoju technologii, jak prototypy komputerów kwantowych z prawie niewyobrażalnymi zdolnościami. Zasada ta ma także potencjalnie ogromny wpływ na ludzkie zachowania. J. Gribbin wyjaśnia: „One [badania naukowe] pokazują, że cząsteczki, które weszły w interakcję, pozostają w pewnym sensie częścią pojedynczego systemu, który odpowiada za przyszłe wzajemne interakcje. W zasadzie, wszystko, co widzimy, dotykamy i czujemy powstało ze zbioru cząsteczek, które były w interakcjach ze sobą od początku, do Wielkiego Wybuchu, podczas którego powstał wszechświat, w takiej formie, w jakiej go znamy. Atomy w moim ciele składają się z cząsteczek, które były kiedyś w kosmicznej kuli ognistej do cząsteczek, które są teraz częścią odległej gwiazdy i do cząsteczek, które składają się na ciało jakiegoś żywego organizmu na pewnej odległej, nie odkrytej jeszcze planecie. W istocie, cząsteczki, które składają się na moje ciało były kiedyś zbliżone i wchodziły w interakcje z cząsteczkami, które składają się na twoje ciało”[18].
Wszystko jest wzajemnie powiązaną częścią wielkiej kosmicznej sieci. To, co jest znane całości, jest znane każdej części. A to, co jest znane każdej części, jest znane całości. Wszechświat jest bardziej hologramem niż, jak chciał Newton, wielką przypominającą zegar maszyną[19].
Kwantowe działanie Psychoenergoterapeutów jest zdolnością do działania z taką (tą) świadomością. W szczególności, jest to zdolność do działania z troską o całość – siebie, innych, społeczeństwo, planetę.
ps.
W artykule wykorzystałem fragmenty pracy Anny Mazur. Żródło: http://www.neurolingwistyka.com/anna-mazur/
———-
[1] Realizacja eksperymentu Einsteina-Bosego pokazała, że efekty kwantowe mogą dotyczyć świata makro. Przyp. tłum.
[2] F. A. Wolf, 1989, Taking the quantum leap, New York: Harper and Row, s. 82. Zgodnie z modelem Bohra elektrony “pobudzone” energetycznie mogą przeskakiwać z jednej orbity na drugą ( z niższej na wyższą lub odwrotnie), przenosząc się w jednej chwili z jednego miejsca na drugie, nie przylegające bezpośrednio do niego – bez fizycznego przechodzenia między dwoma punktami. Kwantowy skok jest najmniejszą możliwą zmianą, która zachodzi nieprzewidywalnie. Przyp. tłum.
[3] J. Gribbin, 1995, Schrodinger`s kittens and the serach for reality, New York: Little, Brown, s. 24. Eksperyment Einsteina, Rosena i Podolskiego. Teleportacja kwantowa fotonów – stan cząsteczki światła symultanicznie przenosi się na inną cząsteczkę znajdującą się w dowolnej odległości, bez udziału żadnych znanych fizycznych oddziaływań wzajemnych. Zob. Quantum teleportation, 2000, Scientific American, April. Przyp. tłum.
[4] C. Shelton, J. Darling, 2001, The quantum skills model in management: A new paradigm to enhance effective leadership, The Leadership and Organization Development Journal, 22(6), s. 264.
[5] A. Goswami, 1995, The self-aware universe, New York: G. P. Putnam, s. 65-66.
[6] F. Capra, 1983, The tao of physics, Boulder: Shambala, s. 87.
[7] F. Capra, 1982, The turning point: Science, society, and the rising culture, New York: Simon & Schuster, s. 87. F. A. Wolf, 1989, Taking the quantum leap, New York: Wiliam Morrow, s. 129.
[8] M. Wheatley, M. Kellner-Rogers, 1996, A simpler way, San Francisco: Berrett-Koehler, s. 49.
[9] M. Csikszentmihalyi, 1990, Flow: The psychology of optima experience, New York: Harper Collins, s. 27.
[10] C. Shelton, 1999, Quantum leaps, Boston: Butterworth-Heinemann, s. 20.
[11] C. Shelton, 1999, Quantum leaps, Boston: Butterworth-Heinemann s. 53.
[12] G. Zukav, 1979, The dancing wu li masters: An overview of the new physics, New York: Bantam Books, s. 22.
[13] C. Shelton, 1999, Quantum leaps, Boston: Butterworth-Heinemann, s. 56.
[14] D. Childre, 1996, Cut-thru: Achieve total security and maximum energy, Boulder Greek, CA: Planetary Publications, s. 70.
[15] IHM Research Update, 1995, Boulder Greek, CA: Institute of HeartMath, Vol. 2, No. 1., s. 3.
[16] C. Shelton, 1999, Quantum leaps, Boston: Butterworth-Heinemann, s. 58-59.
[17] A. Goswami, 1995, Goswami self-aware universe, New York: G. P. Putnam, s. 116-117.
[18] J. Gribbin, 1984, Schrodinger`s kittens and the search for reality, New York: Little, Brown, s. 229.
[19] Czy wszechświat jest hologramem? Zob. J. D. Bekenstein, Informacja w holograficznym wszechświecie, 2003, Świat Nauki, nr 9. Przyp. tłum.
